DALICE – David Livingstone College of Education.

Som overskrifta fortel, har me i dag vore på lærarutdanninga her i Livingstone.

Oss utan for College.

Dei hadde fine blomsterbed på kvar side av inngangspartiet.

Det heile starta med Tea Break, eit møte lærarutdannarane har kvar morgon, der vart det teke opp ein del ting om eksamensresultat og det vart teke opp saker frå Suggestion box, som var noko nytt dei hadde byrja med på College.

Det er framleis vanskeleg å forstå den afrikanske aksenten i engelsken deira her nede, så det måtte mykje konsentrasjon til for i det heile tatt greie å forstå litt. Første inntrykket av møtet var; Oi, her var det lite respekt. Folk prata medan møtet hadde starta, og sjølv eg gjekk i den fella. Det var ikkje stille då møtet starta, og sidan eg var noko uoppmerksam i augneblikket møtet starta byrja eg å prate til Tove, vår kontaktperson, som då fortalde at møtet hadde starta. Ups!

Det er stor forskjell frå Noreg, eg syns mange gonger at lærarutdannarane var litt høge på pæra og såg ned på elevane. Forslaga frå suggestion box blei gjort til latter av nokre medan Mari forsvara elevane og prøva å få lærarane til å forstå kva som var viktig i saken.

Når sant skal seiast vart framlegga publisera på ein noko rar måte. I Noreg ville ein nok kikka igjennom forslaga i førekant av møtet og snakka om det som var det essensielle. Medan forslaga her vart lest ordrett slik studentane hadde skrive dei.

Ein annan sak som kom opp var ein diskusjon om bruk av internett. Lærarane ynskja ikkje at studentane skulle kunne utvide sin kunnskap, på grunnlag av status. I tillegg meina nokre lærarar at elevane kunne finne på å skrive denne utvida kunnskapen på ein eksamen, og at dette ville skape mykje ekstra arbeid for dei som lærarar.

Alt i alt får ein veldig inntrykk av at studentane er mindreverdige og at det er lærarane som skal ha den høge statusen.

Det som vart det positive i løpet av møtet, var å sjå korleis Mari arbeida for at forelesarane skulle sjå på studentane med ein annan synsvinkel. At i staden for at statusen skal vere det viktigaste, handlar det vel så mykje om å bruke elevane og samarbeide.

Etter Tea Break fekk me omvisning på Dalice, og dette var eit stort område i mine auge. Med kyr, geiter, høner, ”ender” av ein eller annan slag og fisk. Skulen hadde og hostels der elevane bur, jentene for seg og gutane for seg. I tillegg hadde skulen ein stor åker der det vart dyrka tomatar, mais, kål ++

Og ein hage full av frukt.

Studentane lev heile livet sitt på skulen, både fritid, skuletid og lunsj. Lunsjen får studentane på skulen, me var innom stor kjøkkenet og såg korleis dei kokte mat for 500 personar. Maten må eg innrømme freista lite. Ein graut av maismjøl, ein skokk av bønner og masse fisk (om lag 1,5 cm) som såg super ekle ut. Det var forresten to søte jenter; Lisa og Inonga, som viste oss rundt på skulen. Desse var kjempe søte og koselege. Me skal møte alle studentane på eit sosialt arrangement kommande laurdag. Der studentane skal danse og synge. Kanskje skulle det vere ein form for konkurranse. Det er eg noko usikker på.

Silje og Lisa, ei av studentene ved DALICE.

Medan me var der sprang studentane rundt med måleband og målte opp heile skulen, og alle areal. Ikkje berre bygningane, men avstanden mellom desse bygningane og åkrane og heile skulearealet rett og slett. Dei hadde oppgåve i Geografi å lage kart over området.

Ei søt dame som lot meg ta bilet av ho og hennar søte barn. Dette ser me mykje av i Zambia

Etter ei varm omvisning på college, gjekk me opp til Mari og Tove for å ete lunsj. Medan Tove, Mari, Line og Silje stod på kjøkkenet å laga mat sprang eg rundt i hagen og fotograferte litt.

Ei grashoppe som andre grashopper, berre litt større.

Ein sommarfugl som er kjempe fin når den har vingane ute.

Mari var veldig flink til å lage mat, så me åt ein slags gryterett av grønsaker med ris til. Til dessert åt me kringle som Mari hadde bakt.

Her er me gode å mette på verandaen hjå Mari og Tove. Gruppe bilet må og tas.

Så var dagen vår slutt, og me skulle ta taxi til Chanters. Mari og Tove måtte ta taxi til legen fordi Tove hadde fått eit stikk for nokre dagar sidan som var nokså rødt no.

Tilbake på Chanters hadde Silje og Line store planar om å gå til byen. Medan eg ville slappe av heime. Det enda no med at me alle sat/låg og slappa av ved bassengkanten. Og plutseleg opna slusene seg og eg kunne danse regndansen i berre bikini J Ei forfriskande oppleving.

Biletet er teke av Line med hennar telefon, og derfor av litt dårlegare kvalitet enn dei andre bielta.

I kveld har me vore i byen å ete middag på Olga’s nok ei gong. Og jentene har fått kjøpt solfaktor 30 og 40. I tillegg fekk dei kjøpt seg noko krem på apoteket som skal hjelpe på den solbrente huda deira. Dei kallar seg sjølv Lobster Girls, og du kan jo tenke deg kvifor.

No er det straks legge tid. I morgo er fyrste skuledag på Nansanzu. Det er litt delte følelsar om morgon dagen. Eg for min del er utruleg spent, men gler meg samstundes til å sjå korleis ungdomskulen her nede fungerar. Håpar berre at me får tid til å setje oss litt inn i systemet, før me blir kasta ut i undervisninga. Men ettersom eg har skjøna på studentane som har vore her tidlegare må ein ut i ilden ganske så raskt.

TIME WILL SHOW!

Ha det bra!

Victoria falls – en våt opplevelse

I dag gjekk me til byen i tolv ett tida. Der hadde me berre nokre få ærend før me skulle ta oss til Victoria falls. Eg skulle få tak i Zambesisk simkort og ringetid. Også skulle eg og Silje få tak i ”thongs” som Line så fint kaller det. Medan Line skulle ha tak i Paracet og Ibux på apoteket.

Me gjekk på eit lite marknad i ”jungelen” som Silje har navngitt det. Og der er det umulig å komme fram. Det ser ut som det er utruleg lite, men for å slippe å leite etter plastsko i alle sjapper, spurde eg ein ungdom som førte oss gjennom absolutt heile markedet (som viste seg å vere større enn trudd) og til slutt på runden kom me fram til ein som kunne selje oss thongs. Noko billig drit som me nok kjem til å kaste når me drar. Men det skulle vere greit å bruke desse ved Victoria Falls.

Etter å ha tusla rundt i halvannan time, var det på tide med litt drikke. På tur til ein café møtte me ein taxi sjåfør; Victor, som ville kjøre oss til Victoria falls. For turen som er om lag ei mil skulle han ha 20 kwacha, som tilsvarer 26 norske kroner. Me gjorde avtale om å møtes om ein times tid.

Me lev til de grader etter Zambesisk tid og kikkar nesten aldri på klokka. Etter ei stund tok me taxi til Victoria Falls, med Victor. Først gjekk me på eine sida av ein ”vally”, der me fekk oppleve ein skokk med bavianar. Først kom det to stk. Eg blei kjempe opptatt av å fotografere, og før eg hadde teke auge frå kamera var Line og Silje fleire meter borte. Og eg hadde ein bavian om lag 2 meter frå meg. Eg skalv i buksa og tenkte mitt, før eg byksa til og sprang forbi den med puls oppi 300, det gjekk bra.

Her kjem den første bavianen. Eg blei nesten redd på hans vegne. Den kvisten er over stupet, det er sikkert 200 meter ned.

Ved nærmare studering av dette biletet fant eg ut at den faktisk sit omlag 200 meter over bakken og tissar. Berre sjå godt etter så ser du det.

Vidare kom me fram til den lille skapningen til høgre i biletet. Den var nok sjuk for den berre sat der å gjorde ingen miner, stakar. Kanskje den dør :(

Når me kom forbi den vesle kom me liksom inn i ein bavianjungel, med ei sinnsjuk lukt. Der sat desse to, dei jobbar flittig med å fjerne lus. Nesten litt ekkelt å sjå korleis dei åt desse småkrypa. Og til venstre fekk me sjå at matmor gjer jobben sin.

Litt av utsikten mot Victoria Falls, seinare på dagen, gjekk me over brua, og det var ein våt opplevelse.

Ein annan Bavian har lagt seg midt i vegen og poserar i mange forskjellige stillingar, på ryggen lang flat, på magen, på sida. Men heile tida med ansiktet retta mot kamera.

Også denne søte baby bavianen som kom nærmare og nærmare kamera. I håp om at eg hadde noko den kunne stjele frå meg og finne noko mat i. Men den gang ei.

Facinert over kor grønt og fantastisk fint det er. Langs heile horisonten her ligg Victoria falls.

Ut på tur, ALDRI sur...

Eit seiste blikk på victoria falls fra andre sida av dalen, før me skal over til den sida ein vert kliss våt.

På tilbaketuren såg me denne vakre sommarfuglen.

Etterpå gjekk me ved sjølve fossen; ein fantastisk fin men våt oppleving. Men med temperaturen opp i mot 30 er det ikkje feil med ein frisk kald dusj.

Her kjem nokre bilet frå turen langs fossen:

Line og Silje nyt disen frå fossen :)

FOTO SHOOT:

Line og Silje kjenner på det verkelege regnet frå fossen.

Like før eg skal ut på brua for å bli våt.

Etter me var ved fossen gjekk me til ein café i nærleiken og kjøpte postkort og drikke. Der dukka Tove opp (ei av våre to kontaktpersonar). Me sat ei stund å prata om mykje forskjellig da det kome eit stort udyr av eit krypdyr krabbande med ein stor edderkopp på slep. Ei lokal dame begynte å steine det stakkar krypdyret, medan eg fortvilt forsøkte å stoppe ho for å få teke bilet av dette fantastiske synet.

Etterpå fortalte dama at edderkoppen er veldig giftig, og eit bit av den gjer ein lam i kroppsdelen ein blir bitt. Så fluga alias krypdyret hadde visst gjort ein god jobb.

Etter ein lang dag i Victoria Falls gjekk me til Zambesi Sun, eit resort av den finare typen for å ete ein god sundagsmiddag. Jentene slo til med indrefilet med diverse tilbehør + forrett, medan eg i fleire dagar hadde drømt om ein skikkeleg god spagetti bolones og bestilte dette utan forrett. Eg er no liksom litt liten i magen. Det viste seg å vere ganske så lurt, for porsjonane var ENORME. Berre sjå på Line sin FORRETT:

Me sat lenge på zambesi sun før me kom attende til Lodgen i ni tida. Då høyrde me at Richard Chanter – personen me bur hjå – hadde radiosending som normalt på sundagar. Og plutseleg høyrde me namna våre på radioen. Me fekk ikkje med oss kva det handla om, fordi me var for opptekne med å snakke med jentene som arbeider på huset. Då Richard kom tilbake fortalte han at han allereie hadde lova at me skulle på intervju i radioen hans neste sundag. Så det var det berre å rydde plass til.

I kveld prøva eg det zambesiske simkortet mitt, men trur du jammen ikkje telefonen er sperra, enno den er i alle fall 5 år gamal. Så da får eg vel kjøpe ein ny telefon i morgo.

No er det kveld. Det tek litt tid å publisere bilet ++ så ein må berre starte.

For i morgo startar praksisen her nede, då skal me på DALICE – lærerutdanninga i Livingstone. Kanskje får me også tid til å stikke innom Nansanzu Basic School, men det vil tida i morgo vise.

God natt ;)

Lørdag - ny dag, nye moglegheiter

I dag vakna dei tre prinsessene i ti tida etter ein god og lang nattsøvn. Og det første på programmet var frukost. Me fekk servera egg med bacon og loff – nam! Medan me venta på frukosten sat me litt med bassenget og eg tusla rundt med kamera i nevane for å forevige den store fine sommarfuglen som flyr ikring her i hagen. Men den let seg ikkje fotografere. Den er svart med gule valørar på vingane og jobbar flittig med å samle nektar frå blomane. Etter frukost haldt eg fram på ferda mi og fann mykje rart. Må sei at dyr og insekt trivs godt i hagen til Richard Chanter. Nokon av krypa veit ein namn på, andre ikkje. Det eg har sett i dag er ein heil drøss av Gekkoar, til og med ein bitte liten baby Gekko.

Medan eg sat og observerte dei fine små såg eg plutseleg at pinnane i trea bevega seg. Altså pinne liknande dyr. Eg er no litt rastlaus av meg så eg gjekk meg ein ny runde i hagen, og tru det eller ei….. ein KAMELON. Det hadde ingen av oss trudd me skulle få sjå. Den sat heilt i ro og forsøkte å gjømme seg. Og innimellom var han veldig oppteken av å følgje med bevegelsane våre. Han har fått namnet Frank. Me håpar at Frank skal krabbe over i eit anna tre med andre fargar, slik at me kan få teke eit bilet av den i ein annan farge og.

Ein due liknande fuggel, i treet i hagen.

Ein av mange tusen Gekkoar. I går såg me ingen medan det i dag har vore fullt. Men når sant skal seiast var me ikkje så mykje ute i hagen i går.

Eit pinnedyr. Det er altså eit insekt. Ingen pinne!

Bølgetoppen av dagen var at Frank dukka opp, i starten var han ganske så sjenert, så her prøvar han å gjøyme seg heilt ved å rulle for augene.

Men etterkvart vart han ganske så varm i trøya og lura på kva i all verden desse rare skapningane heldt på med.

Lines gullkorn for Frank: "altså, æ veit at æ e pen, men må dokker ta så masse bilda av mæ "fordeom" "!

Etter at eg viste dei andre kamelonen var det på tide å få på seg ein shorts. På tur inn på rommet såg eg jammen ein stor salamander. Heilt glatt i skinnet og med ei fin oransje stripe ved ansiktet. Dessverre ville ikkje denne vere hos oss så lenge at eg fekk fotografert den. Den gjekk gjennom eit hol i muren over til naboen.

Men seinare på dagen då temperaturen kraup nærare 30 kom det fleire og fleire salamadarar fram og eg fekk teke nokre bilet av dei.

Ein av dei mange salamandarane som tusla rundt oss.

Salamanderen smilar og spør; "how are you doin?"

På ettermiddagen bestemte me oss for å gå til byen. Og me hadde ikkje kome lengre enn 50 meter før det kom nokre enorme regndråper, det regna ikkje så mykje men dråpene som kom var STORE. Me gjekk og gjekk og skulle finne noko som heite funkey monkey, etter kvart blei det nokså øde og me fann ut me hadde gått for langt. På tilbaketuren fann me ingen funkey monkey så me havna på Ocean basket. Ein restaurant med kun sjømat, altså enno ei utfordring for meg. Eg som er kresen åt fish and chips, mens dei andre åt calamari, blåskjell, scampi og løve fisk. Me kosar oss veldig på restaurantane i byen og sit så lenge at eg nesten trur kelnerane nokon gonger blir litt lei.

Line og Silje kosar seg på Ocean Basket

Eg trur me har fått noko i ansiktet begge to, sidan me klør samstundes.

I kveld er jentene solbrente, eg er litt solbrent på skuldrene medan dei andre jentene er litt godt stekt. Silje’s gullkorn i kveld ” i morgo vert det solfaktor 5000++ på meg!” Line’s gullkorn: ” æ e meir hummer i kveld, ser ut som æ må hopp i bassenget for å få avkjølt armene - pssssh. Æ trur vi kjøre femtusen i morra eller en million”

Me fekk invitasjon til å delta på ei bursdagsfeiring i kveld, men me fann ut at det var godt å slappe av på lodgen. Så her er me altså. Dagligstoga stenger kl 21.00 så no sit me på rommet: Line med sin laptop, eg med min og Silje sit å skriv dagbok for turen.

I dag har Mor bursdag, og eg er litt lei meg for at eg ikkje har fått kjøpt zambisk sim-kort slik at eg kunne slått av ein prat. Men Silje er ei hjelpande hand, så eg fekk tatt ein superkjapp samtale.

Når det kjem til det kulturelle er det store forskjellar. Litt morosamt i grunn. Eg er veldig fascinera over damene som ber store kurvar på hovudet, og syns det er utruleg koseleg å sjå korleis dei ber ungane sine på ryggen. Me ser og stor forskjell på dei rike og fattige. Nokre står ute i under bølgjeblekket å lagar middag medan andre har fine hus med fin hagar. Her på Chanter’s arbeider gartnaren i frå tidleg på morgonen til seint på ettermiddagen og han systematiserar arbeidet etter kvar det er skugge. Jentene som arbeider her tok kveld kl 21.00 og starta nok også dagen tidleg. Tenker meg at dei har om lag 12 timars arbeidsdag. Når ein er her nede set ein ting i perspektiv og ser at den norske kvardagen er veldig forskjellig frå dagane her. Me skal observere kulturen vidare og på måndag startar me vårt arbeid på skulen Nanzansu. I morgo skal me kanskje ta turen til Victoria Falls. Bloggar kanskje meir i morgo.

Avsluttar med ei lita blomsterhelsing til mor på bursdagen.

Ha det bra så lenge!

Resten av bildene.

Her ser de eit bilet av rommet me bur på. Her inne er det tre senger, toalett og bad med badekar og dusj. Ikkje verst dette :)

Her er Silje og eg på flyet til Johannesburg i dag tidleg.

Silje og eg i bilen på tur til Lodgen.

Her er "bittelille" flyet som Line blei superfacinert av.

Og Silje og Line er turistar i Johannesburg.

Ei hawai rose i hagen til Richard Chanter.

Ein annan blomst fra hagen....

Her er menyen fra Olga's. Ungdommane som arbeider her er ungdommar som har hatt problem med eit eller anna og som no er på bedringens veg. Veldig koseleg stad med god mat.

Her ventar Silje og Mari (som er vår kontaktperson) på maten på Olga's.

Og det same gjer Line og eg. Line viser stolt fram sine utruleg mange kontantkort som ho skal ringe inn i løpet av kvelden. Omlag 30 000 zambiske "kwacha", som tilsvarar ca 39 norske kroner.

Hey då!